این روز ها به طرز عجیبی فکر می کنم که زندگی ِ آدمی، تکرار مکررات است. این که زندگی از یک جایی به بعد دیگر نمی رود، ادامه پیدا نمی کند، دیگر چیز های جدید درونش رخ نمی دهد، فقط اتفاق های نخ نمای گذشته لباس نو تنشان می کنند و دوباره و دوباره تکرار می شوند. این که انگار تو یک جا ایستاده ای و زندگی نامهر...

مثل همان روزی که به خودت آمدی و تمام آهنگ های غمگین و عکس هایی که اندوه ازشان می چکید را از گوشی ات پاک کردی، حالا وقتش شده که باز هم به خودت بیایی و روی افکار غمگین ذهنت خطی بکشی. این روز ها همه دنباله رو هستند، دنباله روی حال آدم های اینستاگرام و تلگرام! یکی ناراحت می شود، اندوه عمومی می شود. دیگر...

- میدونی؟ میگن خدا اون بنده ای که بیشتر دوستش داره رو بیشتر اذیت میکنه -باور کردی تو؟ اینو میگن تا اون کسایی که همش تو مشکلاتن و هیچی از این زندگی لعنتی ندارن، دلشون خوش باشه که لااقل محبت و توجه ی خدا رو دارن. اما حقیقتش اینه که خدا هم دوستشون نداره، که اگر داشت حواسش بیشتر بهشون بود!

می خواستم با غیظ و اعتراض بگویم: "اه! چقدر این دنیا لعنتی است"، زبانم بند آمد و سکوت کردم؛ چون دیدم یکی از آدم های نفرت برانگیز که این دنیای لعنتی را لعنتی تر می کند، خودم هستم!

بی کسی بد نیست، این که بی کس باشی و از آن به هر کسی برسی، بد است، وحشتناک است. انتخاب کردن هر آدم ِ دم ِ دستی، برای پر کردن اوقات تنهایی ات خیانت است. خیانت به خودت، دلت و آن آدم از همه جا بی خبری که تو انتخابش کردی...

کاش همه ی آدم ها یکی یک دانه از آن ابرک ها که در برنامه های کودک، درونش حرف کاراکتر ها نوشته می شد، داشتند. این گونه می شد فهمید در سر هر کسی چه می گذرد. می شد فهمید چه کسی دوستت دارد، چه کسی از درون از تو و حرف هایت متنفر است. یا اصلا هر کسی به چه چیزی فکر می کند و با چه چیزی حال آن روزش کوک می شود...

وقتی پر از افکار یخ زده ای، کمتر دست و دلت به نوشتن می رود. وقتی نوک زبانت پر از حرف های ناگفته است، کمتر دهانت گشوده می شود به صحبت. وقتی حوصله ات سر می رود، کمتر دل می دهی به دیدن تلویزیون و برنامه های بنجلش. در این دنیای وارونه که وقتی پر از خواستن چیزی هستی، مماس خواستنت، نفست می برد و خسته می ش...

چشمانت که نباشد چشم میدوزم به زمین و درز میگیرم نگاهی را که مقصدش تو نیستی !! نگران نباش .. من وصله ی نیشخند تمام مردم را به خودم دوخته ام .

مهران مدیری در دورهمی گفت: آدم هایی که همیشه صف اول هستند، لبخند می زنند و اصرار دارند که دیده شوند، فروتن نیستند، فقط نمایش تواضع و فروتنی می دهند. فروتنان اصلی، با این که هستند همیشه تلاش می کنند که دیده نشوند! ٭ تمام سال های تحصیلم در دانشگاه، می خواستم به دوست ها و اساتیدم این را بفهمانم، آخر هم...

ترحم حس گندی است. فرقی نمی کند کسی که ترحم می کند تو باشی یا که ترحم شونده باشی، به هر حال حس لعنتی و مزخرفی است. این که کسی را به خاطر خودش دوست نداشته باشی و علت ِ توجه و دوست داشتن ِ ظاهری ات، عیب و ایرادی در او یا گوشه و کنار زندگی اش باشد، هم خودت را آزار می دهد، هم استخوان های غرور او را له می...

حس می کنم داری تمام می شوی. داری نفس های آخرت را می کشی و لحظه ی پایان دنیای قشنگمان، نزدیک است. حس می کنم رسیدیم به انتهای جاده ی طولانی و زیبایی که با هم پیمودیم و حالا تو باید همان جا بمانی و من برگردم. انگار ابتدای جاده ای که پیمودیم، یک نفر منتظرم است که تو نیستی. لعنتی ترین مرد دنیا! آن یک نفر...

مادرم گفت: "وقتی دو نفر قسمت هم باشند، زمین برود به آسمان، آسمان بیفتد به زمین، باز این دو نفر به هم می رسند". حالا این حرف ها مدام در گوشم زنگ می خورد. زنگ می خورد در گوشم و یاد آن خواستگاری می افتم که ردش کردم و می خواست برود به خواستگاری دختری که بر عکس ِ من، زیادی مایل به وصلت با آن خانواده بود،...

هزار بار مدحش کن. ستایشش کن. دوستش بدار. از خوبی ها و زیبایی هایش بگو. همه و همه در یک آن دود می شود و می رود به هوا، وقتی آن حرفی را که نباید از دهان تو و با صدای تو بشنود را می شنود. حالا تو بیا عذرخواهی هم کن، غلط کردم و شکر خوردم هم ببند به دم حرف هایت، آب ریخته، دیگر ریخته شده ! دلی که شکست، دی...

خنده های نخ نمای ِ صورت را هدیه می کنم، به آدم های ِ این اطراف. می بینند و میکنند چه چه حسادت است، که در رُخِشان پیداست که گفت رنگ ِ رخسار، خبر می دهد از سرّ درون؟ روز هاست میخندم و لیک پی نبرد کسی به این زخم ِ عمیق جسم میخندد و روح، میکشد آه از درون .. عمر می دود و من پی ِ آن میرسم باز به آن زخم ِ ...

برایم شبیه موفقیت بود. اصلا چرا شبیه؟ خود موفقیت بود. وقتی دیدم که به خودم نباخته ام. وقتی بعد از این که جای مربی ایستادم و کارم که تمام شد، لبخندی که روی لب های مربی نشسته بود و حرف هایش که می گفت: "عالی بود، خیلی راضی بودم" به من فهماند که خوب از پسش برآمدم. امروز خود موفقیت بود برای من، خود موفقی...

اگر می خواهید تفاوتی بین روشن فکر های ایرانی و خارجی پیدا کنید، شک نکنید "اولین" چیزی که توجهتان را جلب خواهد کرد، مخالفت افراطی با حجاب (و نه حجاب اجباری) و مخالفت با دین، آموزه های دینی و خدا (و نه تعصب، سخت گیری و سلیقه ای عمل کردن در دین) است. در کشوری که روشنفکر هایش، حتی معنی روشنفکری را نمی د...

به نظرم آدم هایی که با چیز های کوچکی شاد می شوند، آدم های خیلی خوش اقبالی اند. آدم هایی که انگار چند سر و گردنی، از بقیه بالا ترند. مثلا آن هایی که بلدند با بازی با انگشتان یک نوزاد سر شوق بیایند. با خوردن آبنبات ِ دسته دار ِ رنگارنگ ذوق کنند و با راه رفتن روی جوی آب کودک درونشان را زنده کنند. آن ها...

باور کن! گاهی هر چقدر هم که بخواهی به خودت بقبولانی دنیا و قوانینش منصفانه است و همه چیز یک روز درست می شود، باید بپذیری که اکثر مواهب دنیا، در دست تعداد خاصی از آدم ها است و این موضوع اصلا ربطی به آدم ها و حتی خوب یا بد بودنشان ندارد. دنیا این گونه طراحی و برنامه ریزی شده است. قبولش کن و آنقدر برای...

اگر تمام سبک سری ها و رفتار های گاهاً ناپخته ی "یلدا" در سریال "هشت و نیم دقیقه" را کنار بگذاریم و نادیده بگیریم، آن زمانی که یلدا بزرگ منشی کرد و به خانه ی خواهر شوهر آینده اش رفت و خیلی قاطع گفت: "از فرزین هیچ چیز نمی خواهم و سهم من از او قلبش است" و تاکید کرد که ۵۰۰ سکه ی سر عقد را هم خواهد بخشید...

همیشه سعی کردم بی سانسور باشم. مثلا جایی که خنده ام گرفت بخندم، جایی که بغض گلویم را فشرد، بغض کنم و جایی که فکر کردم حرفی درست است، بیانش کنم. بزرگ تر که شدم، فهمیدم بزرگ تر شدن بها دارد؛ چه بخواهی چه نخواهی، باید سنجیده تر رفتار کنی و منطقت بچربد به احساست. وقتی وبلاگ نویس شدم، شروع کردم به نوشتن ...