طلبکار

به نظرم آدم هایی که با چیز های کوچکی شاد می شوند، آدم های خیلی خوش اقبالی اند. آدم هایی که انگار چند سر و گردنی، از بقیه بالا ترند. مثلا آن هایی که بلدند با بازی با انگشتان یک نوزاد سر شوق بیایند. با خوردن آبنبات ِ دسته دار ِ رنگارنگ ذوق کنند و با راه رفتن روی جوی آب کودک درونشان را زنده کنند. آن هایی که با گرفتن سلفی های بی نمک دوستانه از ته دل بخندند و با چند جوک بی مزه، خنده هایشان کش بیاید. اما در عوض آدم های بد اقبالی وجود دارد که حتی چیزهای بزرگ هم شادشان نمی کند. حتی رفتن به فلان گوشه ی دنج شهر، رفتن به گالری های آنچنانی نقاشی، نشستن کنار دوستان در بهترین کافی شاپی که می شناسد و داشتن همه چیز حتی...

آدم های بد اقبالی اند آدم هایی که کم می خندند، کم شادند و پیش خودشان از کل دنیا طلبکارند.