مزد

خب راستش مقصر من بودم. مقصر ِ مقصر هم که نه، اما من مقصر تر بودم. جالبش هم اینجاست که اصلا به روی خودم نیاوردم و قیافه ی حق به جانب زنانه ای گرفتم که نگو! تماس گرفت، صدایش را که شنیدم و دیدم با انرژی نقطه ای گذاشته ته تمام دلخوری ها، چپیدم در آشپزخانه و زنانگی کردم. شکم کدو ها و بادمجان ها را خالی می کردم و لبخند می زدم. شکم فلفل های دلمه ای را خالی میکردم و شاد بودم. دلمه ها را آماده کردم و چیدم در ظرف و با خودم می گفتم وقتی که آمد تو هم لبخند بزن و نقطه ای دیگر بگذار ته دلخوری ها. دلمه ها پختند، کباب ها پختند، برنج زغفرانی را قلب طور قالب زدم و گذاشتم روبرویش، همین که گفت «به به چیکارا کردی ...»، همین که لبخند زد، همین که خوشحال شد، مزد زحمت هایم را گرفتم. مزد زنانگی ام را گرفتم...

یک فنجان دوست داشتن، مهمان من .....