دنیای ساکت

نمیدانم! شاید انتظار نداشتم که انقدر شاد باشند. شاید فکر می کردم چون در عرف جامعه، "ما" سالم خطاب می شویم، باید خوشحال تر و شاد تر از بقیه باشیم. شاید انتظار آدم های کز کرده ای را داشتم که حالشان خوب نیست و پا از در خانه بیرون نمی گذارند و اگر هم می گذارند، زمین تا آسمان با بقیه فرق دارند. اما آن ها مثل باقی ِ پسر ها بودند. حتی شاید از آن ها بیشتر می خندیدند، شاد تر بودند و آنقدر پر انرژی بودند که اگر به دست هایشان نگاه نمی کردم، حتی نمی توانستم حدس بزنم که صدایشان در دست هایشان است. شاید فکر می کردم بیشتر از این ها باید متفاوت باشند؛ مردان جوانی که صدایشان در دست هایشان بود و گوش هایشان در چشم هایشان و دنیا آن قدر از چشمانشان جذاب و مهیج بود که همان جا دلم یک دنیای ساکت خواست. یک دنیای ساکت و آرام، به دور از تمام این همهمه ها و شلوغی...